Een klein hoekje

 Een klein hoekje

Bereiden we onze fietsvakanties tot in de puntjes voor? Het antwoord is, ja we bereiden zeker wel voor, maar laten ook veel aan het toeval over. Fiets met alles er op en er aan is in goede staat. Indien nodig nieuwe banden, ketting, tandwielen. Een weekje proefkamperen gaat meestal vooraf aan de echte vakantie. Zo ook dit jaar. Nog gekampeerd met 2 graden boven nul. Met thermokleding. Waren we toen heel blij mee. Dit jaar dan ook voor het eerst dat warme ondergoed, want dat is het, mee in de tas. Je weet maar nooit met een grillig zomertje in de Alpen. 

Fietservaring is ook van het grootste belang. En vooral je reactiesnelheid, de reflexen testen en (met een duur woord) omgevingssensitiviteit. Komt er iemand van rechts of links, van achterop, ziet iemand anders mij wel. En ondertussen ook nog oog voor de omgeving. Niet alleen om die reden, maar ook daarom fietsen we graag in een stad als Amsterdam. Brutaliteit kweken is ook van het grootste belang. Fietsend vanaf de Weteringschans, met verkeer vanaf de Nieuwe Spiegelstraat en vanaf de andere kant, de Museumbrug, een heel druk knooppunt, moet je vooral brutaliteit uitstralen. ‘Ho, ho vriend op je VanMoof fiets, dat gaan we niet doen, want ik kom er aan ……prettige dag verder’. En een eindje verderop links afdraaien voor Americain langs, Leidsebrug over richting Overtoom. Wel oppassen bij de tramrails. Zoveel mogelijk haaks op de tramrails deze oversteken. 

Gisteren waren we op weg naar Siena. Het parcours lag er prachtig bij. Het eerste deel was een makkie. Zonnetje, mooie omgeving, autoluwe wegen, deels onverhard. We hadden in een klein dorpje, bij een bakkertje net wat ingeslagen. Voor onderweg. Op een rustig plekje besloten we te ravitailleren en in het bijzonder die croissantjes met die chocoladepikkeltjes soldaat te maken. Geluk zit in kleine dingetjes moet maar denken. Nog geen 15 minuten later, we wisten ….het kan nu nog …..nog even genieten tot Asciano, daarna kwamen lastige stukken van soms wel 10% omhoog, nog geen 15 minuten later dus ….staken we een onbewaakte spoorwegovergang over. Ondanks de ruime ervaring hiermee komt Hilde in een railspoor en valt, kapseist. Vloeken is niet netjes en hoort niet. Maar Hildes’ woordenschat was op dat moment zodanig beperkt, dat uit de duistere spelonken van haar brein enkel die drie letters opgediept werden. En ….. niet eenmaal, maar zeker vier en misschien wel vijf keer. Pech zit in een klein hoekje. Maar geluk bij een ongeluk. Niets gebroken. Enkel schaafwonden. En …. niet onbelangrijk ….fiets nog heel. 

In Asciano bij de apotheek wondermiddelen gehaald en na behandeling ziet Hilde er uit als een echte krijger. De gemiddelde coureur in het peloton heeft gemiddeld zo’n 5 littekens, dus niet zeuren. En bovendien Tom Waes, die Vlaming, had na een vergelijkbaar geval in Antwerpen vijf ribben gebroken en een sleutelbeen. 

In Siena aangekomen zitten we nog net op tijd onder een luifel van een gezellig café. Een enorme plens-regen-onweersbui trekt over. Toch nog weer een beetje geluk bij een ongeluk.